Toen zowat gelijktijdig de tegenstanders van Rijk en Anton de strijd opgaven, ontlokte dat Hein Piet een spontaan applaus. Een beschaafde ovatie, want de wedstrijdleiders lagen deze zaterdag op de loer. Het was inderdaad een toneelstuk, met eenzelfde scenario als vorige keren. In het eerste bedrijf is er niets aan de hand. De spelers worden voorgesteld, er verschijnen verkennende dialogen op de borden. Dan begint PK een overwicht te krijgen, alles is in orde en de toeschouwer wordt in slaap gesust. Vervolgens komt de omslag in een dramatisch volgend bedrijf. Goede stellingen worden weggegeven en als na de tijdnood de lijken geteld worden ligt een nederlaag voor de hand. Peripetie die gevolgd wordt door katharsis, de verzoening met het lot. De spelers die met hun aandeel in het stuk klaar zijn gaan aan het bier. Doorsijpelende berichten over teamgenoten die ineens weer tot leven zijn gewekt, worden schouderophalend afgedaan. Tot de geruchtenstroom te groot wordt, en uiteindelijk het mirakel weer geschied is. Een tragikomedie.

Hein Piet kon het allemaal goed aanschouwen. Al heel snel stemde hij na ampel overleg met Jan Jaap met remise in. Even later volgde Max, die zijn voordeeltje zag verzanden en een remiseaanbod niet kon weigeren. Jan Jaap kwam in deze vredelievende beginfase ook niet verder dan 19 zetten. Ik had zelf een fraai ruimteoverwicht in een dubbele Stonewall.  Alleen stukoffers konden de dubbele muur slechten en daar waren de boeren niet ver genoeg voor. Bij Go had ik met een punt of 20 gewonnen.

Vier remises uit meestal gunstige posities, maar er leek niets aan de hand. Mark stond een stuk voor, Erik was gelijk, Rijk had het makkelijk en Anton leek met een kwaliteit meer tegenover wat achterstand in het centrum niet minder te staan. En toen gaf in tijdnood Erik ineens een stuk weg en herhaalde Mark, die het trucje waarmee hij zijn stelling had kunnen vereenvoudigen niet zag, de zetten. 2½-3½ achter, met Anton en Rijk als hoop in bange uren.

In deze nood rechtte Anton, die altijd wel energie uit een irritatie weet te putten, de rug.  Zijn tegenstander had meegevluggerd en dat mocht niet. Met rake zetten nam hij na de tijdcontrole het initiatief over, kreeg een vrijpion en besliste met d6-d7 de partij. Net daarvoor had onze andere held, RIjk, de felicitaties al in ontvangst genomen. Een pionoffer voor actief spel en  loperpaar was speculatief geweest als zijn tegenstander in de volgende stelling op een andere wijze op b4 teruggenomen had.

Fré Hoogendoorn - Rijk Schipper, wit aan zet.

Na 31. Txb4 wordt het nog werken voor zwart. Bijv. ..Lc6 32. Pc5 Tc2 33.Pb7 (op Pxe4 komt f5 met mat) ..Ta2 34. Pd6 Kf8 

Na het gespeelde 31. Pxb4? nam Rijk echter de touwtjes in handen. ..Ta1+ 32.Kg2 Lc4 33.h4 Le2 34.Kh2 Lf3 35.g4 en nu had g5! waarna er altijd een pion op h4 komt en er mat dreigt op slag gewonnen, maar hxg bleek ook afdoende.

Voor onze tegenstanders, Stukkenjagers 2, wordt het hard knokken tegen degradatie terwijl ze vorig seizoen nog haast promoveerden. Voor ons is het na deze ronde onverwacht andersom. Jarenlang strijden tegen de afzink, maar door prettige uitslagen doen nu scenario's met PK2 als kampioen  de ronde. Enige hulp hebben we daarbij nodig en dan moeten we zelf twee keer winnen, et cetera. De hoop dat de slotwedstrijd tegen Venlo er nog toe doet leeft in ieder geval. Maar dan moet de volgende wedstrijd alweer gewonnen worden, bijvoorbeeld.

Een mooie actie van een wedstrijdleider, die net de cursus achter de rug had en hgstvrmdlk geen actief schaker is. Speler  A doet een zet, drukt de klok in en loopt weg. Speler B zit niet achter het bord. WL C komt langs en ziet niemand zitten. Hij kijkt op het notatieformulier van B, denkt dat deze de laatste zet gedaan heeft en drukt B's klokknopje in.